DARKNESS 'INTRO' (MINKEY)
posted on 10 Jan 2010 21:05 by 1992--s in fiction
Darkness
MINHO x KEY
“By your lips… I can feel”
รัตติกาลมืดสนิท
โลหิตแดงสดตกกระทบพื้นดิน เสียงหอบหายใจสั่นระรัวถูกกดให้กลายเป็นความเงียบเชียบ
การหลบเลี่ยงศัตรูที่อาจปลิดชีวิตได้เพียงหนึ่งใบไม้ไหวระริก ต้องใช้ความระมัดระวังตัวที่ไม่เรียกว่าน้อย
ความตายอยู่เพียงแค่เอื้อม หากแต่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ช่วงประสาทสัมผัสรับรู้ บนท้องถนนนั่นกลับสว่างไสว พวกมนุษย์ที่โง่เขลาคนหนึ่งกำลังหัวเราะโดยไม่รู้ชะตาชีวิต อีกคนกำลังสวาปามโดยไม่สนว่าลมหายใจอาจถูกลิดรอนให้ขาดปลิวได้เพียงแค่เสี้ยววินาที
“ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่แถวนี้มินโฮ.. อย่าทำให้เสียเวลาเลย ข้าต้องรีบจัดการธุระให้เสร็จนะ”
น้ำเสียงทีเล่นทีจริง หากแต่ฟังแล้วความรู้สึกกลับไม่เป็นเช่นนั้น เสียงหัวเราะที่พร้อมจะปลิดชีวิตใครสักคนโดยไม่ลังเล หลังที่เคลื่อนไหวไปตามแนวกำแพงแนบลงโดยอัตโนมัติ
“เจ้าก็รู้นี่ว่าข้าต้องอาศัยเจ้า”
“อย่าทำเช่นนี้เลยมินโฮ.. ความพยายามของเจ้าน่ะ มันสูญเปล่าตั้งแต่แรกเริ่ม เจ้าเองก็คงรู้ดี”
รอยยิ้มที่ยกขึ้นมาพาให้สันหลังเย็นวาบ แต่ไม่ใช่กับคนที่มองเห็นอยู่ในขณะนี้ เจ้าของปีกสีดำสนิทที่คล้ายจะแผ่ปกคลุมพาให้เบื้องบนมืดมิดเสียงหัวเราะกังวาน
“ยังดื้อเหมือนเคยนะ ชเวมินโฮ”
คนที่ถูกเอ่ยนามยกมือขึ้นเช็ดหยดเลือดที่เปื้อนตรงมุมปากออกเบาๆ พยายามปรับจังหวะลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ
“จริงๆข้าก็รู้ พอๆกับที่เจ้ารู้ อย่างน้อยเราก็ต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน อย่าหลีกเลี่ยงหนทางแห่งโชคชะตาให้เหนื่อยเปล่าเลย..”
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ คนด้านบนส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจเหมือนได้เจอกับเด็กที่รั้นจะใช้มีดทำอาหารทั้งที่ยังตัวสูงไม่ถึงขอบโต๊ะ
“ข้าพูดมากเสียจนลำคอของข้าเริ่มจะแห้งเสียแล้ว.. เจ้าคงไม่อยากเห็นข้าลงไปดื่มอะไรแก้กระหายแถวๆนี้หรอก ใช่ไหม?”
คนฟังหยุดชะงัก เหมือนคนพูดจะรู้ปฏิกิริยาตอบสนองนั้น เสียงหัวเราะจึงดังขึ้นมาอีกระลอก แต่ฉับพลัน นัยน์ตาสีดำสนิทก็ตวัดฉับไปมองบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหว ริมฝีปากเหยียดยิ้มขึ้นอย่างไม่น่าดูนัก
“เอาเถอะ.. เจ้าปฏิเสธคำวิงวอนของข้าก็ไม่เป็นไร..”
“เพราะตอนนี้..”
เพียงแค่เว้นจังหวะของประโยคให้เสียงหายใจได้มีบทบาทเพียงแค่ครู่หนึ่ง ความเร็วที่เกิดขึ้นราวกับพายุพัด ช่วงขาที่ยาวพอๆกับมนุษย์เพศชายที่มีส่วนสูงมากพอดูคนหนึ่ง แต่กลับมีความเร็วมากกว่าหลายร้อยเท่า แต่กระนั้นมันก็ไม่อาจเทียบเท่ากับความเร็วของสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านบนได้
ร่างสูงเริ่มเครียดจัดเมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของสิ่งที่อยู่เบื้องบน
หากเผยตัวตอนนี้.. อาจต้องมีหนึ่งชีวิตต้องสูญเสีย
สิ่งมีชีวิตนี้ไม่อาจต่อกรได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนทั่วไป
หากมีครั้งแรก และนั่นอาจเป็นครั้งสุดท้าย
เหมือนความคิดนั้นจะหยุดฝีเท้าที่เคลื่อนไหวราวกับลมพัดให้หยุดนิ่ง
ดวงตาสีดำมืดเพ่งมองไปข้างหน้า
.
เข้าเดือนมกราคมมาหลายวัน แต่จนแล้วจนรอดอากาศก็ยังไม่หายหนาว ให้ตายเถอะ คีย์ชอบอากาศอุ่นๆมากกว่าเป็นไหนๆ
ทางเดินกลับบ้านวันนี้เงียบเชียบกว่าปกติ คงเพราะวันนี้กลับดึก มองถุงขนมในมือแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คีย์น่ะ ชอบกินขนมหวานที่สุด อะไรหวานๆมักจะทำให้คีย์มีความสุขเสมอ
เสียงปลายเท้ากระทบกับพื้นถนนที่ถูกเก็บกวาดจนสะอาดถูกแทรกขึ้นมาด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือที่ทั้งร้องทั้งสั่นครืดคราดอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม
คีย์มองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอที่เปล่งแสงวูบวาบแล้วยิ้มกว้าง กดรับก่อนจะยกขึ้นมาแนบหู แต่พออ้าปากจะเปล่งเสียงออกมาคำแรก ดวงตาสีน้ำตาลใสก็ต้องเบิกกว้าง แรงมหาศาลจากมือที่มองไม่เห็นฉุดร่างทั้งร่างให้ลอยวืด
แกร่ก..
โทรศัพท์ตกกระทบพื้น
{ พี่คีย์.. พี่คีย์ครับ ฮัลโหล }
{ พี่คีย์.. ได้ยินมั้ยครับ? }
{ พี่คีย์.. }
ลมหนาวพัดมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เสียงสัญญาณจะขาดหายไป
รัตติกาลนี้ ช่างมืดสนิทนัก
.
สำเร็จ
น้ำหนักที่ปรากฏชัดอยู่บนแขนทั้งสองข้างบ่งบอกมินโฮว่าสิ่งที่ทำเมื่อครู่ประสบผล ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองร่างขาวจัดของมนุษย์ที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติอยู่อ้อมแขนก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้านบนที่บัดนี้ว่างเปล่า
วันนี้อาจรอดชีวิต แต่วันข้างหน้า อาจไม่มีเป็นครั้งที่สอง
เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากแผลตรงมุมปาก มือแกร่งเช็ดมันออกก่อนที่จะตกไปกระทบกับร่างกายของคนที่อยู่เบื้องล่าง
ดวงตาที่มินโฮยังไม่เคยได้เห็นว่ามันเป็นเช่นไรบัดนี้ปิดสนิท กลีบปากแดงจัดตัดกับผิวขาวบริสุทธิ์ทำให้มินโฮไม่ค่อยแน่ใจนักว่าคนตรงหน้าเป็นหญิงหรือชาย แต่นี่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจเรื่องนั้น
อีกไม่นาน อีกไม่นานหรอก
บางอย่างกลางแผ่นหลังกว้างเหมือนจะเริ่มเคลื่อนไหวหากแต่มันก็หยุดนิ่ง ก่อนที่แผ่นหลังนั้นจะเรียบสนิทอยู่ภายใต้เนื้อผ้าเช่นเดิม
ตอนนี้คงไม่อาจใช้มันได้
น้ำหนักที่แบกรับอยู่เบาหวิวจนสาสามารถช้อนตัวขึ้นมาได้ง่ายๆ
ถึงจะล่าช้า แต่เพื่อความปลอดภัย กว่าจะกลับมา สัมผัสที่หลงเหลืออยู่ก็คงจางเกินกว่าจะตามพบ
หวังว่าช่วงเวลานั้นมันจะมากพอ
CONTINUE.
ฟิคใหม่ ลั่ลล๊า ~ ไหนหมาตัวไหนบอกจะต่อฟิคเก่าวะ - -+
นับจากวินาทีนี้กำลังลังเลว่าจะเอาลงบอร์ดดีมั้ย ภาระสังคมชัดๆ T_T
ฮึก.. ต้องโทษอวาตาร์เลยนะ ไปดุแล้วเกิดอารมณ์(?) อยากแต่งฟิคขึ้นมา
ตอนดูแอบมีมินโฮกับคีย์ผุดขึ้นมาด้วย ...55555
แต่ว่าหนังสนุกจริงๆเลยอ่า ถ้าชาตินี้มีโอกาสได้แต่งเพลงหรือสร้างหนังที่มีคนรู้จักทั่วโลก
คงจะสุดยอดไปเลย *เพ้อฝัน* T___Tv
จริงๆลังเลอยู่นานมาก ว่าจะแต่งฟิคแบบน่ารักๆ เจ็บๆ หรือดราม่าดี
ลังเลอยู่นานมากกกก เป็นอาทิตย์เลยเชียว แต่พอดูอวาตาร์มาเท่านั้นแล่ะ
ลงมือเขียนทันที =_= เกลียดตัวเองจริงเชียว ฮือออออออ
กำลังอีกส่วนหนึ่งมาจากรายการสตาร์คิง คิกๆ >m<
มินโฮอ่า ~ น้องคีย์อ่า ~ รักนะคะ กรี๊ดๆ
-_______________-
*โบกมือบ๊ายบาย*
